« Loving Signals | Main | Worried »

سرو و بلوط

به لوای عزیزم و همسرش وحید که مرا به عشق و دوستی و پیمان بین زن و مرد امیدوار می کنند.

"...و بگذارید بادهای آسمان در میان شما به رقص در آیند. به یکدیگر مهر بورزید، اما از مهر بند مسازید: بگذارید که مهر دریای مواجی باشد در میان دو ساحل روح های شما. جام یکدیگر را پر کنید، اما از یک جام منوشید. از نان خود به یکدیگر بدهید، اما از یک گرده’ نان مخورید. باهم بخوانید و برقصید و شادی کنید، ولی یکدیگر را تنها بگذارید، همان گونه که تارهای ساز تنها هستند، با آن که از یک نغمه به ارتعاش در می آیند. دل های خود را به یکدیگر بدهید، اما نه برای نگه داری. زیرا که تنها دست زندگی می تواند دل های تان را نگه دارد. در کنار یکدیگر بایستید، اما نه تنگاتنگ: زیرا که ستون های معبد دور از هم ایستاده اند، و درخت بلوط و درخت سرو در سایه’ یکدیگر نمی بالند."

جبران خلیل جبران، پیامبر، ترجمه’ نجف دریابندری

10:00 AM

Comments (2)

از طریق وبلاگ خانم لَوا زند به اینجا هدایت شدم. خیلی خوشحالم که وبلاگ شما رو پیدا کردم بخصوص که فارسی هم نوشته بودید داخلش. هر چند متعجبم که این دار و دسته شمال چرا حاظر شده ان دل بچه های جنوب رو بشکنند و حتی یک تعارف هم نزده اند!

به هر صورت از آشنایی با شما خوشحالم امیدوارم که در وبلاگ من هم حضور سبز به هم برسانید

Siah Jan: I'm glad to see you here! I'm not yet "up and running," as I don't know what I'm doing. When I have figured it out, I will tell everyone.

Posted by سیاه | November 5, 2007 6:34 AM

Believe me or not, when I read that phrase in "The Prophet" years ago, when I was just a teenager, I thought that's the way it should be. And that's the way it is for us now. We love each other so much, but we keep our own life too. I am speech less as I feel with my heart each and every word in that paragraph.

You are one of our dearest friends in all time Nazy. I know how much Vahid loves you and respect you. Whatever I did, if I did any, just a pure love that I love to give to my friend. That's the leas I could/ can do.

Cheers to our colorful friendship.



و همانطور که من همیشه به فارسی دعا می کنم
سفره زندگی ات پر از نان و نور و رنگ.

وحید برایت جداگانه خواهد نوشت

Dear Beautiful Leva:

You guys have been so kind in giving me this new blog and you, particularly, in helping restore my old posts. You guys are a delight to know and to have as my dearest friends. Thank you for all the hard work.

Posted by Leva | November 5, 2007 7:01 PM

Post a comment

(If you haven't left a comment here before, you may need to be approved by the site owner before your comment will appear. Until then, it won't appear on the entry. Thanks for waiting.)